13-08-2010
Goedemorgen mensen, het is nog vroeg en slapen is er haast niet meer bij. De grote klap moet nog komen maar wij merken nu al dat de uitputtingsverschijnselen eruit komen zetten. Slecht slapen, moe en de hele dag met je ziel onder je armen rondjes lopen. Eigenlijk is dit niet zo gek, na negen maanden dag en nacht in de weer om je bloed eigen kind te redden c.q. zo aangenaam mogelijk te maken. Negen maanden lang dag en nacht vertoeven in het ziekenhuis en verzorgen, ja ik zeg wel eens, het is niet alleen dat Bradley die er niet meer is maar ook alles er om heen is er niet meer. Het verzorgen en de aanloop van al die geweldige mensen die zo hebben mee geleefd, dat is er ook niet meer. Ja .. moeilijk andere woorden zijn er niet voor, ik loop nog iedere dag met een gevoel rond wat Bradley mij heeft mee gegeven. Het moment dat Bradley stierf in mijn armen is het ergste wat een ouder kan overkomen, goh .. de tranen lopen weer over mijn wangen met het gevoel dat Bradley deze altijd afdroogde en zei "huil nou niet anders moet ik ook huilen" ja wat mis ik dit lieve kleine stemmetje. De dagen lopen stroef, ook omdat er met man en macht voor Steven wordt geknokt om zijn leventje als normaal door te laten gaan, zodat hij niet net als ons in de knoop komt te zitten. Ja .. het is moeilijk maar hier is tijd voor nodig en gelukkig hebben wij die tijd gekregen van onze werkgevers, al die maanden lang, bedankt hiervoor. Een tijdje geleden is er door kennissen van ons een inzamelactie gehouden voor Bradley, genaamd "Bradley Amerika", geweldig allemaal. Maar na zoveel inzet van Stichting Doe Een Wens en het gehele medische team van het Sophia kinderziekenhuis mocht/kon Bradley zijn laatste wens niet vervullen. Wat nu .. met al dat geld .. zult u denken, nou hier is een gigantisch mooi grafmonument voor gekocht en een klein deel zal gebruikt gaan worden voor een klein cadeautje voor Steven omdat hij ook zo veel heeft moeten inleveren. Het grafmonument zal pas rond half november geplaatst worden omdat dit geheel met de hand gemaakt zal worden uit graniet steen, hoe dit eruit komt te zien verklap ik nog niet, kom rond die tijd eens kijken maar eerder mag ook hoor. De blog zal rond november gesloten worden en ieder woord, letter, foto en vooral uw reacties zal in een mooi gebonden boek verwerkt worden. Een boek met zoveel herinneringen, een boek met zoveel lieve woorden, een boek met een lach en een traan, maar vooral een boek van Bradley voor ons. Wat zal ik dit, het schrijven, missen. Lieve mensen tot snel en voor vanavond ….. welterusten ……
