12-02-2011
Goedenavond lieve mensen, bedankt voor de reacties die ons veel steun geven. Eindelijk is het zover dat het graf van Bradley af is, en zo aan de reacties te zien vinden jullie het ook mooi. Hoe zijn we hier opgekomen! … een dolfijn was Bradley zijn dier en voetballen was zijn lust en leven, dus mooier konden wij het niet maken. Tenminste ….. wat hadden wij al te graag met Bradley in Disney met een dolfijn willen zwemmen en op het voetbalveld zijn veters willen strikken. Het mocht niet zo zijn. Hoe gaat het met ons … de dagelijkse dingen worden weer wat normaler, jammer genoeg blijft het hier bij. Verder wordt je iedere dag met de neus op de fijten gedrukt dat wij nog maar met zijn drieen over zijn, en de angst is des te groter dat je je andere kind dubbel beschermt wat ook niet ten goede komt. Ja het leven zit ingewikkeld in elkaar en door een breuk is het moeilijk om deze te leiden. Even iets anders waar ik heel trots op ben, op 5 februari heb ik met "Bradley's Kuitentrappers" mee gefietst. ( "Jenny's kuitentrappers", maar voor éénmalig onder de naam Bradley als eerbetoon aan hem ). Het was drie uur spinnen voor het Sophia kinderziekenhuis, en wat was het zwaar en emotioneel maar op zo'n moment met tranen in je ogen kan je bij wijze van spreken wel 24 uur achter elkaar spinnen. Hiervoor wil ik alle fietsers hartelijk danken.
Dit zijn enkele foto's uit een team van 150 spinners van Jenny. Steven ja ……. zoals jullie weten, hij komt er wel. Hij mist zijn broertje heel veel maar kinderen kunnen dit goed verbergen om ouders te steunen. Ik vind het nog steeds fijn om voor jullie te schrijven en zal proberen dit lang vol te houden. Lieve mensen voor vanavond slaap lekker en ……. welterusten …….
