16-03-2011
Goedemiddag lieve mensen, een maand geleden had ik voor het laatst iets geschreven en vindt tijd dat er weer iets op de blog verteld mag worden. Afgelopen donderdagochtend rond negen uur werden wij (Mirjam, Steven en ik) verwacht op school voor een bijzonder moment. Deze dag was er een boom geplant ter nagedachtenis aan Bradley. Omdat het in de zomervakantie was toen Bradley overleed en begraven werd, en het merendeel van de kinderen en ouders op vakantie waren en niet bij de begrafenis aanwezig konden zijn, heeft de school alsnog een herdenking geregeld. Aanwezig waren de kinderen uit de klassen van Bradley en Steven, ook waren er ouders aanwezig die dit onvergetelijke moment graag bij wilden wonen. Het was in xe9xe9n woord geweldig. Er werden liedjes gedraaid waar Bradley van hield, gedichtjes voorgelezen en ballonnen opgelaten. Voor al die kinderen was het een zeer emotionele dag wat zij ook nooit zullen vergeten, laat staan wij ….. Hoe gaat het met ons? redelijk. Het verdriet zal nooit weg gaan maar er mee leren omgaan begint langzamerhand een plekje te krijgen. Alleen het gemis ….. naar mate de tijd verstrijkt begin je meer te beseffen wat je mist. En dit maakt je weer verdrietig en boos. Met Steven gaat het nog steeds redelijk goed, praat nog weinig maar laat af en toe wel merken dat hij zijn broertje heel erg mist. Zoals laats op weg naar onze wintersport op de achterbank in de auto, zegt Steven ineens … wel fijn zo'n achterbank voor je eigen alleen, maar had toch liever krap gezeten met mijn broertje naast mij. Ja, dit zijn momenten dat je even de tranen uit je ogen moet vegen en een paar keer moet slikken voor je antwoord kan geven. Ook op school doet Steven het goed en zijn cito bevestigd dit. Zo weer genoeg gebabbeld en zal over een maandje weer wat schrijven. Voor vanavond slaap lekker en ….. welterusten ……
