Goedemorgen lieve mensen, zoals belooft zou ik nog een keer schrijven. De afgelopen maanden zijn zeer wisselend geweest, het proberen door te gaan was ons teveel. Het verdriet speelt ons nog steeds parten. De datums waar je bang voor bent geworden komen steeds dichterbij, afgelopen donderdag was zo'n dag. De verjaardag van Bradley, ja een verjaardag zonder jarige aanwezig. Het was stil. De vraag wat zullen we doen op zo'n dag was snel beantwoord, wat zou Bradley willen? Natuurlijk BBQ'n …. dat vond hij altijd gezellig en het liefst met veel mensen om zich heen. Zo hebben wij deze dag zonder Bradley gevierd. Ja raar zonder Bradley zijn verjaardag vieren, maar toch het gevoel hebben dat hij erbij was. Heerlijk zo'n gevoel. Nu weer het rotgevoel dat de volgende datums onze richting op komen. De 20ste en de 26ste staan net als de 7de in ons geheugen gegrift. De maand juli zal nooit meer worden zoals het was. Het jaar 2010 zal nooit vergeten worden. Maar de naam Bradley heeft wereldbekendheid gemaakt. Wat is dat knulletje geliefd bij veel mensen, iets wat wij nooit hadden kunnen geloven maar wel is gebeurd. De 20ste is het al weer een jaar geleden dat Bradley is overleden, maar voor ons nog als de dag van gisteren. Wederom de vraag, hoe gaan we deze dag invullen? NIET ….. de dag zal geleid worden door Bradley. Hij zal ons wel de inspiratie geven hoe de dag gevuld moet gaan worden. Wij laten het op ons afkomen en er voor zorgen dat wij het verdriet in bedwang houden. Buiten dat wij Bradley heel erg missen is zijn broer Steven ook van slag door het gemis van Bradley. Hij zit in een periode van een 12 jarige puber die zich groot wil houden terwijl zijn verdriet de overhand heeft. Moeilijk, maar door veel met hem te praten komen wij er als gezin wel uit. Dat Bradley erg geliefd is is wel te zien aan al het bezoek die hij nog iedere dag mag ontvangen bij zijn graf. Wij zijn u allen daar zeer dankbaar voor, maar ook voor al de kaartjes en lieve woorden die wij nog steeds mogen ontvangen. Ga er weer een eind aan breien en zoals altijd ….. welterusten …. slaap lekker en tot de volgende keer. Veel groeten en xxx van Mirjam, Steven, B* en natuurlijk van mij Erwin.

Goedemiddag lieve mensen, een maand geleden had ik voor het laatst iets geschreven en vindt tijd dat er weer iets op de blog verteld mag worden. Afgelopen donderdagochtend rond negen uur werden wij (Mirjam, Steven en ik) verwacht op school voor een bijzonder moment. Deze dag was er een boom geplant ter nagedachtenis aan Bradley. Omdat het in de zomervakantie was toen Bradley overleed en begraven werd, en het merendeel van de kinderen en ouders op vakantie waren en niet bij de begrafenis aanwezig konden zijn,  heeft de school alsnog een herdenking geregeld. Aanwezig waren de kinderen uit de klassen van Bradley en Steven, ook waren er ouders aanwezig die dit onvergetelijke moment graag bij wilden wonen. Het was in xe9xe9n woord geweldig. Er werden liedjes gedraaid waar Bradley van hield, gedichtjes voorgelezen en ballonnen opgelaten. Voor al die kinderen was het een zeer emotionele dag wat zij ook nooit zullen vergeten, laat staan wij ….. Hoe gaat het met ons? redelijk. Het verdriet zal nooit weg gaan maar er mee leren omgaan begint langzamerhand een plekje te krijgen. Alleen het gemis ….. naar mate de tijd verstrijkt begin je meer te beseffen wat je mist. En dit maakt je weer verdrietig en boos. Met Steven gaat het nog steeds redelijk goed, praat nog weinig maar laat af en toe wel merken dat hij zijn broertje heel erg mist. Zoals laats op weg naar onze wintersport op de achterbank in de auto, zegt Steven ineens … wel fijn zo'n achterbank voor je eigen alleen, maar had toch liever krap gezeten met mijn broertje naast mij. Ja, dit zijn momenten dat je even de tranen uit je ogen moet vegen en een paar keer moet slikken voor je antwoord kan geven. Ook op school doet Steven het goed en zijn cito bevestigd dit. Zo weer genoeg gebabbeld en zal over een maandje weer wat schrijven. Voor vanavond slaap lekker en ….. welterusten ……

Goedenavond lieve mensen, bedankt voor de reacties die ons veel steun geven. Eindelijk is het zover dat het graf van Bradley af is, en zo aan de reacties te zien vinden jullie het ook mooi. Hoe zijn we hier opgekomen! … een dolfijn was Bradley zijn dier en voetballen was zijn lust en leven, dus mooier konden wij het niet maken. Tenminste ….. wat hadden wij al te graag met Bradley in Disney met een dolfijn willen zwemmen en op het voetbalveld zijn veters willen strikken. Het mocht niet zo zijn. Hoe gaat het met ons … de dagelijkse dingen worden weer wat normaler, jammer genoeg blijft het hier bij. Verder wordt je iedere dag met de neus op de fijten gedrukt dat wij nog maar met zijn drieen over zijn, en de angst is des te groter dat je je andere kind dubbel beschermt wat ook niet ten goede komt. Ja het leven zit ingewikkeld in elkaar en door een breuk is het moeilijk om deze te leiden. Even iets anders waar ik heel trots op ben, op 5 februari heb ik met "Bradley's Kuitentrappers" mee gefietst. ( "Jenny's kuitentrappers", maar voor éénmalig onder de naam Bradley als eerbetoon aan hem ). Het was drie uur spinnen voor het Sophia kinderziekenhuis, en wat was het zwaar en emotioneel maar op zo'n moment met tranen in je ogen kan je bij wijze van spreken wel 24 uur achter elkaar spinnen. Hiervoor wil ik alle fietsers hartelijk danken.

Dit zijn enkele foto's uit een team van 150 spinners van Jenny. Steven ja ……. zoals jullie weten, hij komt er wel. Hij mist zijn broertje heel veel maar kinderen kunnen dit goed verbergen om ouders te steunen. Ik vind het nog steeds fijn om voor jullie te schrijven en zal proberen dit lang vol te houden. Lieve mensen voor vanavond slaap lekker en ……. welterusten …….

Goedemiddag lieve mensen, even een update hoe het de laatste tijd is gegaan. Vermoeiend en moelijk om je eigen leven weer een beetje op te pakken. Al de stress en de vermoeidheid is er langzaam aan het uit komen wat het lastig maakt om je dagelijkse leventje weer op de rails te krijgen. Verdriet zal nooit weg gaan, en vervagen zeker niet, maar om er mee om te gaan ….. nee had nooit kunnen bedenken dat dit zo moeilijk was. Ook op school hebben de kinderen, uit Bradley zijn klas, het zwaar. Om de pijn van deze kinderen een beetje te verzachten had ik besloten om eens op school langs te gaan en zo veel mogelijk vragen te beantwoorden waar de kinderen mee zaten. Waren er vragen? ja ….. heel veel, en ik heb dit op een rustige manier kunnen beantwoorden waar de kinderen ook rust bij vonden. Ook een hunk deed veel bij deze kinderen. Juf Marleen, bedankt voor de vrij gemaakte tijd. Steven … zoals altijd, gaat zijn gangetje en is nog erg gesloten. Praten doet hij veel maar over zijn broertje zwijgt hij. Volgens de deskundigen zal dit er ooit uit komen, maar wanneer is ooit? Verder waar wij lang op gewacht hebben is binnen en geplaatst. Kom gerust eens langs het graf om dit te bewonderen maar hier alvast een voorproefje.

 
 
Dit was Bradley zijn lust en leven … voetballen … vandaar dat wij zijn voetbal en zijn voetbalschoenen na hebben laten maken. Dit is met de hand in China, uit graniet, nagemaakt. En zeg eens zelf … is het mooi of niet. Zo … zal over een aantal weken weer wat schrijven, er zijn nog mensen die hier behoefte aan hebben, maar zelf kan ik het ook niet laten. Lieve mensen het is wat aan de late kant maar uit een goed hart, "Mirjam, Steven en ik (Erwin) wensen u nog een fijn maar vooral een gezond 2011" en voor straks ….. welterusten …….

Goedenavond mensen, het werd tijd om weer eens van ons te laten horen. Hoe is het nu op dit moment? ….. moeilijk …… heel moeilijk en zeker nu in de maand december met zoveel herinneringen van de laatste keer dat Bradley aan het schaatsen was. Sinterklaas, kerst enz. noem maar op, wat altijd met zijn vieren was is nu met zijn drieen …. maar wel met onze kanjer Bradley in onze gedachten. Hebben wij zin om deze dagen te vieren …. nee ……. wij kunnen het niet over ons hart krijgen om lekker te feesten terwijl wij nog veel met Bradley bezig zijn, in de zin van verwerken. De weg om ons werk weer volledig op te pakken zit er ook nog niet in. Al met al gaat het nog niet lekker en de vraag hoe lang dit gaat duren … kon iemand hier maar antwoord op geven. Steven is nog steeds gesloten maar op school gaat het heel goed, gelukkig. Er zal een tijd komen dat het bij hem er ook uit komt en zullen wij zeker klaar staan om hem zo veel mogelijk te helpen. Het restant van het graf wat later geplaatst zou worden is nog onderweg vanuit China maar zal elk moment aan moeten komen, en zal na overleg met ons geplaatst worden. Wij leven voor anderen misschien wat terug getrokken maar sorry …. dit is zo,n verschrikklijk moeilijke maand voor ons, maar blijf ons gerust aan spreken want jullie steun hebben wij nog steeds nodig. Bedankt voor al de reacties en wat ons heel veel goed doet is dat Bradley niet vergeten wordt door het vele bezoek aan zijn graf. Lieve mensen tot spoedig. Geniet van alle sneeuw en voor vanavond …… welterusten ……..

Goedenavond mensen, het is al weer een tijd geleden dat wij wat hebben geschreven vandaar nu iets speciaals. Vandaag hebben ze Bradley's grafmonument geplaatst en al zeg ik het zelf "het ziet er geweldig uit". Jammer genoeg is het nog niet compleet .. hetgeen wat speciaal in China met de hand gemaakt moest worden is nog niet aanwezig en zal ongeveer over vier weken arriveren en geplaatst worden. Even een update … er zijn veel vragen of wij iets over ons zelf willen schrijven. Dat willen wij best wel maar dit is wel een dagboek voor Bradley over zijn ziekteperiode. Hoe gaat het met ons? … naar omstandigheden redelijk goed, Mirjam is al weer een paar uurtjes aan het werk en ik zal over ongeveer anderhalve week starten met een paar uurtjes. Met Steven gaat het ook redelijk, hij is gesloten en dit zullen meerdere mensen beamen. Omdat hij zo gesloten is is het moeilijk om te begrijpen wanneer hij verdriet heeft en wanneer niet. Uiteraard voelen wij dit wel aan, maar voor buitenstaanders is dit best wel moeilijk. Verder is het verlies heel moeilijk te verwerken, ook al is het al drie maanden geleden … voor ons als de dag van gisteren. Maar met hulp komen wij er wel ( hoop ik! ). Iedere dag gaan wij wel even langs op de begraafplaats en proberen geen dag over te slaan, en aan de vele bloemen enz. te zien zijn wij niet de enige. Daar willen wij jullie allemaal voor bedanken dat Bradley niet vergeten wordt. Zo voor vandaag stop ik er weer mee maar zal wel vaker een stukje schrijven voor jullie van ons. Hier nog even een foto van het grafmonument,

Groetjes van Mirjam, Steven, Bradley (in memoriam) en ik (Erwin).                                                                                                                                                                      Voor vanavond slaap lekker en …… welterusten ……..

Goedemorgen lieve mensen, de vraag hoe het met ons gaat? ….. hoe moet ik u dit vertellen. Nog niet goed of beter gezegd .. slecht .. Het cijfer 9 staat in het teken van "overleven" of toch niet! 9 maanden heeft een kind nodig om op de wereld te komen, maar het is ook in 9 maanden weer van je afgenomen. Eergisteren hebben wij het trieste bericht ontvangen van Cas en Isolde, beide zijn eergisteren aan deze rot ziekte overleden. Cas was net als Bradley 9 maanden aan het strijden en ook hij heeft het niet mogen redden. Isolde was maar 9 maanden oud en heeft het ook niet gered. Allen zijn in 200(9) ziek geworden. Ja .. wat is dat toch met cijfer 9. Even terug naar Mirjam, Steven en ik (Erwin), nee .. de dagen zijn nog gevuld met pijn, verdriet en boosheid wat ons dagelijks leven beïnvloed door slecht slapen en veel huilen. Om de draad weer op te pakken is makkelijker gezegd dan gedaan, wij hopen met hulp van een psycholoog weer een beetje op de rails te komen. Nu even wat ander nieuws, in tegenstelling tot vorige berichten komt het grafmonument eerder. I.p.v. eind november is nu de planning dat deze rond 20 oktober geplaatst zal worden. Verder hebben wij besloten om de Bradblog nog een jaar door te laten lopen omdat nog veel mensen troost vinden door het lezen van de Blog. Ook willen wij een ieder bedanken voor de steun die wij nog dagelijks krijgen van veel mensen. Lieve mensen zoals altijd slaap lekker en ….. welterusten …..

Goedemorgen mensen, het is nog vroeg en slapen is er haast niet meer bij. De grote klap moet nog komen maar wij merken nu al dat de uitputtingsverschijnselen eruit komen zetten. Slecht slapen, moe en de hele dag met je ziel onder je armen rondjes lopen. Eigenlijk is dit niet zo gek, na negen maanden dag en nacht in de weer om je bloed eigen kind te redden c.q. zo aangenaam mogelijk te maken. Negen maanden lang dag en nacht vertoeven in het ziekenhuis en verzorgen, ja ik zeg wel eens, het is niet alleen dat Bradley die er niet meer is maar ook alles er om heen is er niet meer. Het verzorgen en de aanloop van al die geweldige mensen die zo hebben mee geleefd, dat is er ook niet meer. Ja .. moeilijk andere woorden zijn er niet voor, ik loop nog iedere dag met een gevoel rond wat Bradley mij heeft mee gegeven. Het moment dat Bradley stierf in mijn armen is het ergste wat een ouder kan overkomen, goh .. de tranen lopen weer over mijn wangen met het gevoel dat Bradley deze altijd afdroogde en zei "huil nou niet anders moet ik ook huilen" ja wat mis ik dit lieve kleine stemmetje. De dagen lopen stroef, ook omdat er met man en macht voor Steven wordt geknokt om zijn leventje als normaal door te laten gaan, zodat hij niet net als ons in de knoop komt te zitten. Ja .. het is moeilijk maar hier is tijd voor nodig en gelukkig hebben wij die tijd gekregen van onze werkgevers, al die maanden lang, bedankt hiervoor. Een tijdje geleden is er door kennissen van ons een inzamelactie gehouden voor Bradley, genaamd "Bradley Amerika", geweldig allemaal. Maar na zoveel inzet van Stichting Doe Een Wens en het gehele medische team van het Sophia kinderziekenhuis mocht/kon Bradley zijn laatste wens niet vervullen. Wat nu .. met al dat geld .. zult u denken, nou hier is een gigantisch mooi grafmonument voor gekocht en een klein deel zal gebruikt gaan worden voor een klein cadeautje voor Steven omdat hij ook zo veel heeft moeten inleveren. Het grafmonument zal pas rond half november geplaatst worden omdat dit geheel met de hand gemaakt zal worden uit graniet steen, hoe dit eruit komt te zien verklap ik nog niet, kom rond die tijd eens kijken maar eerder mag ook hoor. De blog zal rond november gesloten worden en ieder woord, letter, foto en vooral uw reacties zal in een mooi gebonden boek verwerkt worden. Een boek met zoveel herinneringen, een boek met zoveel lieve woorden, een boek met een lach en een traan, maar vooral een boek van Bradley voor ons. Wat zal ik dit, het schrijven, missen. Lieve mensen tot snel en voor vanavond ….. welterusten ……

Goedenavond lieve mensen, gisteren hebben we onze Bradley begraven, terwijl ik het schrijf lopen de rillingen over mijn rug,  je eigen zoon begraven! Wie kan daar goed mee omgaan? Wij als gezin moesten dit doen, maar iedere vezel in je lijf straalt pijn af tot diep in ons hart, en wat zou je graag horen dat dit slechts een enge droom was. Maar helaas .. werkelijkheid is waar wij het mee moeten doen. Slapeloze nachten, er zullen er nog veel van volgen, verdriet laat ons niet los, boosheid hebben wij niet meer in bedwang, goh wat zijn wij kwaad … waarom .. waarom hij.
Gisteren tijdens de dienst/begrafenis hebben wij onze ogen uitgekeken hoeveel mensen er op de been waren voor onze kanjer Bradley, bij deze willen wij u enorm bedanken voor het massale medeleven. U was geweldig …… dank.
Lieve mensen tot november zal deze blog te bewonderen zijn en zal nog een enkele keer geschreven worden tussendoor.

U allen een dikke kus van Mirjam, Steven, Bradley in memoriam en natuurlijk van mij ( Erwin ). Het was fijn om voor u te schrijven, ja … en de reacties …. schreven boekdelen.  Welterusten ………..

Goedemiddag lieve mensen, zoals u weet is onze kleine kanjer er niet meer. De rouwkaarten zijn al verstuurd en door de vele kennissen die wij hebben, en de hoeveelheid bradlog lezers begrijpt u wel dat wij niet iedereen een kaartje kunnen sturen. Vandaar dat er nu een kaart op de blog geplaats zal worden zodat u ook erbij betrokken bent.